Oto Pan Bóg przyjdzie – adwent

Adwent (z łac. adventus - przyjście, przybycie) to okres w roku liturgicznym, który rozpoczyna w niedzielę między 27 listopada, a 3 grudnia. Obejmuje cztery kolejne niedziele przed Uroczystością Narodzenia Pańskiego, a jego ostatnim dniem jest Wigilia Bożego Narodzenia. Stanowi pierwszy okres w każdym nowym roku liturgicznym.

adwent

Jak czytamy w „Ogólnych normach roku liturgicznego i kalendarza” z 1969 r.: „Adwent ma podwójny charakter. Jest okresem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez który wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Równocześnie jest okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa kieruje się dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Z obu tych względów Adwent jest okresem pobożnego i radosnego oczekiwania”.

Adwent zatem składa się z dwóch odrębnych okresów:
1. czasu, w którym kierujemy nasze serca ku oczekiwaniu powtórnego przyjścia Jezusa w chwale na końcu czasów (okres od początku Adwentu do 16 grudnia włącznie);
2. czasu bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, w której wspominamy pierwsze przyjście Chrystusa na ziemię.

Pierwsze ślady obchodzenia Adwentu spotykamy w IV w. W tradycji gallikańskiej Adwent miał charakter pokutny i ascetyczny (post, abstynencja, skupienie). W V w. biskup Tours, Perpetuus, wprowadził w Galii obowiązek postu w poniedziałki, środy i piątki w okresie trzech tygodni od dnia św. Marcina (11 listopada) do Narodzenia Pańskiego. W Rzymie okres przygotowania do Narodzenia Pańskiego został wprowadzony dopiero w drugiej połowie VI wieku. Adwent miał tu charakter liturgicznego przygotowania na radosne święta Narodzenia Pańskiego, bez praktyk pokutnych.
Od czasów św. Grzegorza Wielkiego (590-604) Adwent w Rzymie obejmował już 4 tygodnie. Był to czas bezpośredniego, liturgicznego przygotowania na obchód pamiątki historycznego przyjścia Chrystusa. Na początku IX w. Adwent nabiera także charakteru eschatologicznego – staje się czasem przygotowania na ostateczne przyjście Chrystusa. W wyniku połączenia tradycji gallikańskiej i rzymskiej ukształtował się Adwent, jaki przeżywamy do dziś – liturgicznie rzymski, a ascetycznie gallikański (kolor fioletowy, bez Gloria). Formę tę rozpowszechniały klasztory benedyktyńskie i cysterskie. W XIII w. znana ona była już w całym Kościele, do czego przyczyniły się nowe zakony, zwłaszcza franciszkanie.

(Na podstawie: http://brewiarz.pl/czytelnia/adwent.php3)

Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata

Uroczystość Chrystusa Króla do liturgii wprowadził papież Pius XI encykliką Quas Primas z 11 grudnia 1925 r. na zakończenie roku jubileuszowego. Nakazał wtedy, aby we wszystkich kościołach tego dnia po głównym nabożeństwie przed wystawionym Najświętszym Sakramentem odmówić litanię do Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz akt poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu. Początkowo uroczystość obchodzono w ostatnią niedzielę października; reforma soborowa z 1969 roku przeniosła jej termin na ostatnią niedzielę roku liturgicznego.

krol

Uroczystość ta ma nam uświadomić, że Chrystus jest Królem całego stworzenia – wszechświata. Jego panowanie nie wynika z jakichś dokonań, z wybrania czy z wywalczenia tej godności. On jest Królem, bo jest Bogiem-Człowiekiem, Stworzycielem i Odkupicielem. Z tego właśnie tytułu ma absolutną władzę. Bóg nie tylko stworzył świat, ale ciągle go stwarza i nim włada. Królestwo Jezusa jest czymś zupełnie innym od wszystkich królestw ziemskich. Dotyczy ono wszystkich narodów, wszystkich miejsc i wszystkich czasów. Ono już istnieje w Kościele, choć jeszcze nie zostało do końca wypełnione.

Chociaż Chrystus nigdy nie nosił korony królewskiej, nie trzymał w ręku berła i nie zasiadał na tronie królewskim, tytuł Króla najzupełniej Mu się należy i to w zakresie, jakim nie dysponował żaden władca świata.
Władcy ziemscy nabywają tytuł królewski przez dziedziczenie, nominację i podbój. Wszystkie trzy tytuły dają Chrystusowi pełne prawo do korony i najwyższej władzy. Jako człowiek, w swej ludzkiej naturze, pochodził on przecież w prostej linii od króla Izraela, Dawida. Wykazują to Ewangeliści, podając Jego rodowód (Mt 1, 5-16; Łk 3, 23-38). W narodzie wybranym ta prawda była tak pospolicie znana, że powszechnie nazywano Go Synem Dawida (Mt 22, 41-46; Mk 12, 35-37; Łk 1, 27. 32; 20, 41-44; 2 Tm 2, 8; Ap 22, 16). Tak więc z krwi i dziedziczenia Chrystus miał prawo do tytułu Króla.
Chrystus jest ponadto Synem Bożym, naturą równy Bogu, drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej. Jako taki jest Panem nieba i ziemi, Panem najwyższym i absolutnym, z którym wszelkie królestwa ziemskie nie mogą się porównywać. Aby to powszechne władztwo Jezusa podkreślić, liturgia dodała do tytułu „Król” dopełnienie „Wszechświata”.

(źródło: http://brewiarz.pl/czytelnia/krol.php3)

Komunikat Metropolity Gdańskiego dotyczący Światowego Dnia Uubogich

sduW Liście apostolskim Misericordia et misera wydanym na zakończenie Roku Miłosierdzia Ojciec Święty Franciszek ogłosił Światowy Dzień Ubogich, który po raz pierwszy będziemy obchodzić w całym Kościele w przyszłą niedzielę, 19 listopada.

Archidiecezja Gdańska, zgodnie z zachętą papieża Franciszka, aby „godnie przygotować się do przeżycia uroczystości naszego Pana Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, który utożsamiał się z maluczkimi i ubogimi” podejmie dwie inicjatywy.

Pierwszą z nich są „Karty Miłosierdzia” z wypisanymi uczynkami miłosierdzia. Znajdą się tam trzy działania, z których proponuję wybrać i zrealizować jedno. Karty będą rozdawane w parafiach w przyszłą niedzielę.

Ponadto tego dnia zapraszam na film pt. „Boisko bezdomnych”, którego projekcja odbędzie się w Jadłodajni Caritas w Sopocie o godz. 14.00 (Al. Niepodległości 778). Niech będzie to bezpośrednie spotkanie tych, którzy mogą pomóc z tymi, którzy pomocy potrzebują.

I Światowy Dzień Ubogich jest też dla mnie szczególną okazją, aby podziękować wam wszystkim, drodzy Bracia i Siostry, za pomoc okazaną mieszkańcom Syrii w ramach programu „Rodzina Rodzinie”. Dzięki waszej hojności udało się objąć pomocą 800 bardzo konkretnych rodzin. Jak dotąd parafie, wierni i księża Archidiecezji Gdańskiej przekazali w ramach programu ponad dwa i pół miliona złotych bezpośredniej pomocy rodzinom w Syrii. Serdecznie dziękując za tę pomoc, zachęcam do dalszej jej kontynuacji.

Z serca błogosławię

+ Sławoj Leszek Głódź

Arcybiskup

Metropolita Gdański

 

Parafia p.w. Św. Kazimierza Królewicza w Gdańsku Zaspie © 2014 Frontier Theme