Zapraszamy na nabożeństwa wielkopostne

Nabożeństwo Drogi Krzyżowej

dk

Piątek – godz. 8.30 i 18.00 (w łączności z Mszą świętą)

Droga Krzyżowa dla dzieci – piątek, godz. 17.00

 

Gorzkie Żale z kazaniem pasyjnym

Pieta

Niedziela, godz. 17.00

Jutrznia

wp

W dni powszednie, godz. 7.00

Rozpoczynamy Wielki Post

Środa Popielcowa rozpoczyna okres czterdziestodniowego przygotowania do największej chrześcijańskiej uroczystości – Świąt Paschalnych. Wielki Post, bo tak nazywa się ten okres, trwa do początku liturgii Mszy Wieczerzy Pańskiej sprawowanej w Wielki Czwartek.

wpost2015

Już w II wieku, dla lepszego przygotowania do przeżycia Świąt Paschalnych, dodano dwa dni postu przed tym świętem. Św. Ireneusz pisze, że za jego czasów zwyczaj ten istniał również w Galii: ku czci 40-dniowego postu Pana Jezusa był nakazany post 40-godzinny (obowiązywał zatem w Wielki Piątek i w Wielką Sobotę). W wieku III poszczono już cały tydzień. Wreszcie na początku wieku IV wprowadzono post 40-dniowy na pamiątkę postu Jezusa Chrystusa. Po raz pierwszy wspomina o tym św. Atanazy z Aleksandrii w liście pasterskim z okazji Wielkanocy z 334 r. Chodziło o to, aby jak najlepiej przygotować wiernych do świąt wielkanocnych.

Na Wschodzie Wielki Post obchodzono przez 8 tygodni, a to dlatego, że soboty i niedziele były wolne od postu. Chodziło więc o uzupełnienie pełnych 40 dni postu. W wieku VI w Rzymie post rozpoczynał się 6 tygodni przed Wielkanocą. Jednak po odliczeniu niedzieli, w które nigdy nie poszczono, post trwał właściwie tylko 36 dni. Dlatego w wieku VII dodano brakujące dni i wyznaczono jako początek Wielkiego Postu Środę Popielcową. Ostatecznie środa jako początek Wielkiego Postu weszła na stałe do tradycji rzymskiego kościoła w 1570 roku.

W Polsce Wielki Post zachowywano wraz z Przedpościem (łącznie 70 dni) jeszcze w niektórych stronach w wieku XVIII, a nawet XIX. W niedzielę post nie obowiązywał i dotąd nigdy nie obowiązuje – każda niedziela bowiem ma charakter uroczystości.

W okresie Wielkiego Postu, który jest czasem pokuty i nawrócenia, Kościół, przypominając słowa Jezusa, proponuje trzy drogi przybliżania się do Boga: post, jałmużnę i modlitwę. Liturgia tego okresu jest dość wyciszona. Dominującym kolorem szat liturgicznych jest fiolet. Z obrzędów Mszy świętej znika uroczysty hymn „Chwała na wysokości Bogu” oraz radosna aklamacja „Alleluja”. Zakazane jest przyozdabianie ołtarza kwiatami, zaś gra na instrumentach muzycznych dozwolona jest tylko w celu podtrzymania śpiewu. Z rzadka także odzywają się dzwony. Jedynym wyjątkiem od tych ostatnich zastrzeżeń jest IV Niedziela Wielkiego Postu, zwana Niedzielą Laetare (łac. „Wesel się” – od pierwszych słów introitu). W okresie Wielkiego Postu zabroniony jest udział w zabawach. Organizuje się także zwykle kilkudniowe rekolekcje, które mają pomóc w dobrym przeżyciu tego czasu. W wielu kościołach zachował się zwyczaj ustawiania krzyża, przy którym można klęknąć i ucałować rany Chrystusa. Zwykle stoją przy nim świece i kwiaty.

Sam zwyczaj posypywania głów popiołem na znak żałoby i pokuty, celebrowany w Środę Popielcową, znany jest w wielu kulturach i tradycjach, m.in. w starożytnym Egipcie, u Arabów i w Grecji. W liturgii pojawił się on w VIII w. Pierwsze świadectwa o święceniu popiołu pochodzą z X w. W 1091 r. papież Urban II wprowadził ten zwyczaj jako obowiązujący w całym Kościele. W tym też czasie ustalono, że popiół do posypywania głów wiernych ma pochodzić z palm poświęconych w Niedzielę Palmową poprzedniego roku.

W Środę Popielcową obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14. roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60. roku życia.

(źródło: http://brewiarz.pl/czytelnia/wielki_post.php3)

4 marca – Odpust Parafialny

W 4 marca, będziemy obchodzić nasz odpust parafialny ku czci św. Kazimierza. Sumie odpustowej o godz. 18.00. będzie przewodniczył ks. Jan Uchwat, ojciec duchowny naszego seminarium.

swkaz

Odpust parafialny jest doroczną uroczystością rodziny parafialnej związaną ze świętem patronalnym parafii lub kościoła. Dzień odpustu jest związany z możliwością uzyskania daru duchowego jakim jest odpust zupełny czyli darowanie wszystkich kar doczesnych za popełnione grzechy. Przez grzech bowiem zaciągamy winę wobec Boga i ponosimy karę, która ma pomóc przezwyciężyć zło jaki grzech w nas posiał i wyrządził. Karę można odpokutować w doczesności np. przez uczynki pokutne, uczynki miłosierdzia, inne dobre uczynki czy modlitwy. Kościół dając możliwość zyskania w uroczystość odpustową odpust zupełny, wyznacza warunki jakie trzeba spełnić do jego zyskania. Zwyczajne warunki to spowiedź sakramentalna, (może być w okolicy odpustu, a nie w sam dzień). Komunia święta, wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu oraz odmówienie modlitw: Ojcze nasz, Wierzę… i dowolną modlitwę w intencjach Ojca Świętego.

Patron Parafii – św. Kazimierz Królewicz

Kazimierzu przewyborny,

Młodzieńcze czysty, pokorny:

Niegdyż Polski królewiczu,

A teraz nieba dziedzicu

(ze „Śpiewnika kościelnego” ks. Michała Mioduszewskiego)

 

kazimierz1

Urodził się w 1458 roku na zamku królewskim na Wawelu jako syn polskiego króla Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuskiej (Austriaczki).  Od 10 roku życia, był kształcony wraz ze swymi braćmi głównie przez kanonika krakowskiego, wielkiego polskiego historyka ks. Jana Długosza.  Wraz z ks. Janem Długoszem królewicze przebywali w klasztorze tynieckim i na zamkach w Lublinie, Łęczycy, czy Nowym Sączu.  Królewicze uczyli się historii, łaciny, literatury klasycznej i współczesnej im – renesansowej, retoryki i teologii. Kazimierz był bardzo zdolnym uczniem.  Do dostojników kościelnych i zagranicznych gości przemawiał po łacinie, ze swoim ojcem rozmawiał po polsku. Kallimach, jeden z wychowawców królewicza Kazimierza, nazywał go „boskim młodzieńcem”.
Kazimierz był najpobożniejszym z braci. Często zrywał się przed wschodem słońca i wraz ze służącym udawał się do kościoła. Bywał u grobu św. Kingi w rocznicę jej śmierci. Do bierzmowania przygotowywał Kazimierza św. Jan Kanty. Gdy miał 13 lat Kazimierz został zaproszony na tron węgierski. Udał się tam na czele dwunastotysięcznej armii, bronił swoich praw do korony węgierskiej przed Maciejem Korwinem.  Wyprawa zakończyła się jednak niepowodzeniem. Królewicz Kazimierz powrócił do kraju i przez jakiś czas na przełomie 1471 i 1472 roku przebywał na polecenie ojca na zamku w Dobczycach.  Powoli jednak Kazimierz był wciągany w sprawy polityki państwa. Wraz z ojcem uczestniczył w obradach sejmu w Malborku, Piotrkowie i Brześciu Lubelskim.  Gdy ojciec przebywał przez dłuższy czas na Litwie, królewicz Kazimierz był wielkorządcą w Koronie.  Rezydował na zamku w Radomiu, mając jako doradców między innymi Kallimacha, Piotra z Bnina czy Jana Konarskiego. Dał się wówczas poznać jako dobry i sprawiedliwy władca. Bronił poszkodowanych.  Znany był również ze swojej pobożności, szczególnego kultu Najświętszej Marii Panny i wielkiego miłosierdzia. Przypisywana mu jest zasada: „Lepiej umrzeć niż zgrzeszyć”.

Zimą 1483/1484 Kazimierz przebywał w Grodnie. Ostry klimat nie sprzyjał zdrowiu młodego królewicza, chorującego na gruźlicę. Skonał w Grodnie w 1484 roku na rękach Jana Rzeszowskiego, biskupa krakowskiego. Kallimach powiedział o nim : „powinien albo się nie narodzić, albo zostać wiecznym”. Jego kult został uznany przez papieża Klemensa VIII, który kanonizował w 1602 roku królewicza Kazimierza i ogłosił jednocześnie jednym z głównych patronów Polski i Litwy.  Papież Pius XII w 1950 roku ogłosił dodatkowo św. Kazimierza patronem młodzieży litewskiej. Niebawem po kanonizacji w 1604 roku wybudowano w Wilnie kościół św. Kazimierza – patrona Litwy, a wkrótce później kościół pod wezwaniem św. Kazimierza w Krakowie, którym opiekują się do dziś ojcowie Reformaci. W kościele tym znajduje się piękny obraz przedstawiający św. Kazimierza – patrona Polski.

kazimierz2

 

Parafia p.w. Św. Kazimierza w Gdańsku Zaspie © 2014 Frontier Theme